In de hangmat met…

good old Virginie Loveling.

Mijn hart jubelt.

Mijn cerebrum en visuele cortex knisperen.

Ik degusteer, savoureer haar Herinneringen.

Oh, de gouden dagen, toen men nog Victor Hugo ging bezoeken en dorstig en hongerig de terugweg moest aanvatten.

“Er was niet de minste verfrissing aangeboden, geen glas wijn, geen kopje thee, geen beschuitje.”

“…Ik had vroeger wel gehoord, dat Victor Hugo, miljoenen rijk, de zuinigheid in zijn uitgaven tot het uiterste dreef, en mijns ondanks kwam onder het heenrijden mij een anekdote te binnen, waarheid of verzinsel, tijdens zijn verblijf te Brussel als banneling – in 1853 en later -, die enige jaren geleden aldaar bij gelegenheid, als er van Victor Hugo’s spaarzaamheid sprake was, nog werd verteld:

Hij was namelijk op een avond in een theater geweest, waar de rol vervuld werd door een toneeliste, die hem door haar kundig spel aangegrepen, en zelfs in vervoering had gebracht.

Hij wilde ze zien.

Hij deed zich in haar loge leiden en maakte haar die overdrevenste complimenten.

Ten laatste bood hij haar zijn bescherming aan, vroeg of hij haar in niets van dienst kon wezen.

Zij zag hem aan met een bekoorlijke glimlach, hem, Hugo, onwetend van het feit dat zij een gans bijzondere vriendin was van zijn zoon:

“Ja,” antwoordde zij, “ik bid u Charles bij zijn déjeuner twee côteletten in plaats van één te willen laten geven.” …”

Citaat uit Herinneringen van Virginie Loveling bijeengebracht en ingeleid door Antonin van Elslander.

Foto Letterenhuis: Virginie (links) en Rosalie Loveling.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s