Uit het dagboek

Notitie van 15 november 2020

“Dat juist een arme man geld nodig heeft, is al lang geen nieuws meer. Arme mensen moeten minstens een beetje geld hebben, alleen rijke mensen hebben veel nodig. Maar een rijke man komt makkelijker aan veel geld dan een arme aan een beetje.” Uit Hotelmens van Joseph Roth.

Wat zo kaka is aan die c’rona-impasse, c’rona-vrijheid, c’rona-stuurloosheid, dat vacuüm, is dat ge u zo bewust wordt van de voortschrijdende tijd.

Dat ge u verplicht voelt die tijd nuttig te besteden, maar er niet in slaagt.

Ge wilt werken, studeren, genieten, gevoed worden, maar niets marcheert.

Ge sleept u van leegte naar leegte. Onderweg komt ge één enkele keer een goed boek tegen (zie boven) of een schoon schilderij.

Of een formidabele herinnering die u alleen maar ongelukkig maakt omdat ze voorbij is.

Voorgoed voorbij, voorbij voorbij voorbij.

Meer dan dat is er niet. Niets vrolijks toch niet.

Pijnlijke overpeinzingen aan schrijnende momenten.

Al die gedachten, die réminiscences.

Al die rare dingesen, die komen opgepopt, die ge weer weg wilt duwen.

Omdat ze te schone zijn.

Of te lelijk, c’est selon.

*douce pensée à J.M.H. Berckmans*

Foto, anoniem: Joseph Roth in Albanese dracht.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s